ინგლისური ბაღი

დავიბადე თბილისში, როგორც ახლა უწოდებენ, ლიბერტარიანულ ოჯახში. ჩემი მშობლები არაფერში მზღუდავდნენ, მათ ვერ დავემდურები. ისინი ყოველთვის საკმაოდ შეძლებულები იყვნენ, რამაც შესაძლებლობა მომცა, მემოგზაურა და მესწავლა საზღვარგარეთ. მიყვარს ევროპა, სხვაგან არც ვყოფილვარ ოდესმე, ხოლო როგორ შეიძლება ცხოვრობდეს ახალგაზრდა, მდიდარი ლიბერტარიანელი ევროპაში, რომელსაც საუკეთესო გარეგნობა აქვს, თავად მოგეხსენებათ, ვისაც ევროპაში ხანგრძლივად გიცხოვრიათ, დანარჩენებისათვის კი ახსნას აზრი არ აქვს, სულერთია, ვერ გაიგებთ, ხოლო თუ გაიგებთ... შური ყველაზე ცუდი რამაა, მე კი არ მინდა, ჩემი ვინმეს შურდეს. ვიტყვი ერთს: ჩემს გვერდით ყოველთვის იყვნენ საკმაოდ ლამაზი ქალები, მათ მე ვუყვარდი, მე კი ისინი მიყვარდა და მიყვარს. პოლიამანტი ვარ და შემიძლია, ერთდროულად ბევრი ქალი მიყვარდეს, რომლებსაც ჩემს გარდა სხვა პარტნიორებიც ჰყავთ. ჩემთვის ეს ჩვეულებრივი ამბავია.

როცა მარა გავიცანი, ოცდაშვიდის ვსრულდებოდი. მაშინ პირველად ჩავედი მიუნხენში. გაცნობა ძალიან უბრალოდ მოხდა: ვიჯექი ჩემთვის ინგლისურ პარკში და თვალს ვადევნებდი ტბაში გედების ცურვას. ჰაერში გაზაფხულის, სველი მიწისა და ნედლი ბალახის სურნელი იდგა, ვგრძნობდი რაღაც სულისშეძვრამდე ნაზსა და სათუთს, რაც მხოლოდ გაზაფხულობითაა და რასაც სიტყვებით ბოლომდე ვერ გადმოსცემ. მაშინ ძირითადად ჯილთან ერთად ვცხოვრობდი ბერლინში, ჯილს გამოცდები ჰქონდა და ამიტომ მიუნხენში ვერ წამომყვა. მუხლებზე მედო ნეთბუქი, ვუყურებდი გედებს, გედების თავებსა და ხეთა ზურმუხტისფრად დაფოთლილ ტოტებს შორის გამომკრთალ ცის უსაზღვრო ხასხასა სილურჯეს და არაფერზე ვფიქრობდი. აქაც ისეთივე შეგრძნება მქონდა, როგორც ვილნიუსის პარკში, როცა წლების წინ, ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროს ვისვენებდი და გოგოებს "დავდევდი" ხოლმე. ჩემის მხრივ ძალიან სასაცილოდ ჟღერს გამოთქმა, "გოგოებს დავდევდი," რადგან სინამდვილეში ყველაფერი ასეც იყო და ისეც, პრინციპში, გოგოებისაგან მოსვენება არ მქონია, რაც საქართველოში დაბადებულ-გაზრდილი ბიჭისათვის განსაკუთრებით უჩვეულო და სასიამოვნოა, რადგან საქართველოში ქალები თითქმის არ ცხოვრობენ, აქ ცხოვრობენ მხოლოდ იესო ქრისტე და მამაკაცები, მიუხედავად იმისა, გენიტალიების ადგილას რა აბიათ ამ მამაკაცებს, პენისები თუ სხვა რამ, ამიტომ ჩემნაირი, მუდმივად სიყვარულზე მეოცნებე ადამიანისათვის აქ ცხოვრება აუტანელია; საქართველო არის დამპალი და საზიზღარი ქვეყანა, ეს არის ციხე, პრეზიდენტისა და პატრიარქის კოლონია-რეზერვაცია, და მიუხედავად იმისა, ვინ ხარ, მილიონერი თუ მათხოვარი, თუ ოდნავ მაინც შეგწევს ძალა, იაზროვნო, საქართველოში ბედნიერებას ვერა და ვერ იპოვი. ასკეტიზმის სული იმდენად აქვთ შესისხლხორცებული ქართველებს, რომ ბედნიერება ძირშივე ჩაგშხამდება; კი, ვერასოდეს იქნები ბედნიერი, მე კი სინაზე, გართობა, სექსი და ფუფუნება მიყვარს, მიყვარს, როცა ყურადღების ცენტრში ვარ. დასავლეთ ევროპაში ქალები ცდილობენ, მამაკაცად გაგრძნობინონ თავი, თუ ცნობილი ხარ, მოდიან და გთხოვენ ავტოგრაფს, გაღმერთებენ და ეს ყველგან და ყველაფერში იგრძნობა, საქართველოში კი არასოდეს გაგრძნობინებენ, რომ ცნობილი ადამიანი ხარ, თუნდაც მთელი მსოფლიო გიცნობდეს, ცნობილ ქართველებს საქართველოში შურითა და სიძულვილით ეპყრობიან, მათ ხანდახან ემლიქვნელებიან კიდეც, მაგრამ მხოლოდ იმიტომ, რომ რაღაც დასტყუონ, რაიმე გამოსძალონ, იქნება ეს არჩევნებზე მხარდაჭერა თუ სხვა რამ (ეს განსაკუთრებით ეხება ჩემს კოლეგებს ანუ ხელოვანებს). საქართველოში სძულთ ცნობილი და სიცოცხლეშივე წარმატებული ხელოვანები, აქ ხელოვანები მარტო მაშინ უყვართ, როცა მოკლავენ მათ, აქ უყვართ ხელოვანები კუბოში, რადგან მკვდარი ხელოვანი საშიში აღარ არის, რადგან ის ვერ იტყვის რაიმე ისეთს, რაც "უხერხულ სიტუაციას" შექმნის, ხელოვანის შეცნობა და შესწავლა ხომ შეუძლებელია; არასოდეს იცი, რას გააკეთებს ის ხვალ ან ზეგ, თანაც, ხელოვანის ნაწარმოებები მაშინ იყიდება განსაკუთრებით კარგად, როცა ის მკვდარია და რაც უფრო დიდ სიღატაკესა და სასოწარკვეთილებაში მოკვდება ხელოვანი, რაც უფრო მეტად გაიტანჯება ის ცხოვრებაში, მით უფრო კარგად იყიდება მისი ნაწარმოებები მისივე სიკვდილის შემდეგ. აქ თუ ცნობილი მწერალი ხარ, ვერასოდეს გექნება სექსი თინეიჯერებთან, როგორც ეს დასავლეთ ევროპაში ჩვეულებრივ ხდება ან სულაც, რუსეთში, ქართველი მწერალი აუცილებლად უნდა იყოს წმინდათაწმინდა პატრიარქალური არსება, ხოლო სექსი ქართველისათვის არის უწმინდური და დემონური რაღაც, რასაც რეპროდუქციული დანიშნულება აქვს და რაც უნდა ჩატარდეს ისე, რომ რაც შეიძლება ნაკლები სიამოვნება იქნეს მიღებული სექსისაგან, განსაკუთრებით ქალებისათვის. საქართველო მუდმივად ფიქრობს და ზრუნავს იმისათვის, რათა ქალმა სექსისაგან სიამოვნება არ მიიღოს. ხოლო კარგი ხელოვანი, მოგეხსენებათ, იოტისოდენა ყურადღებასაც კი არ აქცევს ისეთ აბსურდულ კლიშეს, როგორიც სქესი თუ ასაკია, ამიტომ რასაკვირველია მას ადრე თუ გვიან მოუნდება სექსი თინეიჯერებთანაც, რასაც საქართველო არასოდეს გაპატიებს. მაშინვე პედოფილის იარლიყს მოგაკრავენ.

მე გამახსენდა, რომ თბილისის ერთ-ერთ წიგნის მაღაზიაში ამ რამდენიმე თვის წინ შევხვდი ერთ ახალგაზრდა კაცს. მაშინ უკვე ვემზადებოდი წამოსასვლელად და როგორც იტყვიან, "ჩემოდანზე ვიჯექი." ვიყიდე ჰალდორ ლაქსნესისა და ივან ბუნინის რამდენიმე ტომი თან წასაღებად. ამ კაცმა როცა დამინახა ხელში ლაქსნესისა და ბუნინის ტომები, სახე ზიზღით დამანჭა და გადააფურთხა:

"ფუ, ნეტავ იცოდეთ, როგორ მძულს ნობელიანტები, განსაკუთრებით კი ლაქსნესი და ბუნინი. ეს სატანური წიგნები რა ჯანდაბად გინდათ!"

მე მხრები ავიჩეჩე და თავაზიანობისათვის ვკითხე, თუ რატომ სძულდა ეს მწერლები, ამ კაცმა კი მიპასუხა:

"ცნობილი ამბავია, რომ ლაქსნესიცა და ბუნინიც უკიდურესად გარყვნილი ადამიანები იყვნენ, მაგათი წიგნები განსაკუთრებული დოზით შეიცავს გარყვნილებას. მე ძალიან კარგად ვიცნობ ორივე ამ მწერლის "შემოქმედებას" (სიტყვა "შემოქმედება" მან განსაკუთრებული სარკაზმით გამოთქვა). ორივე მათგანი, ბუნინიცა და ლაქსნესიც, პედოფილები იყვნენ, თანაც, ბუნინი ახლო ნათესავებს შორის სექსსაც კი ქადაგებდა. წაიკითხეთ მისი "ნატალი" და დარწმუნდებით, თუ როგორი გარყვნილებაა ამ წიგნში მოცემული. კოცონზე უნდა დაწვას ეს წიგნები კაცმა."

ამ კაცის თვალებში მე ფანატიკური ნაპერწკლები დავინახე. არ შევპასუხებივარ. ასეთი ადამიანი საქართველოში უამრავია, ყველას ვერ გამოეპასუხები. არა მგონია, თვით კარდინალი რიშელიეს დროის საფრანგეთში ყოფილიყოს ამდენი ფანატიკოსი, რამდენიც დღეს საქართველოშია. ხელისუფლების მიერ დაქირავებული ჟურნალისტები და ტელეწამყვანები კი ამას მთლიანად საბჭოთა წარსულს მიაწერენ, რაც ძალიან საეჭვოა, მაგრამ არც ამ ჟურნალისტებისა და ტელეწამყვანების გამოპასუხებას გააჩნია აზრი, რადგან ისინიც საკმაოდ ბევრნი არიან და ფულს სწორედ იმაში იღებენ, რომ ყველაფერი საბჭოთა კავშირს დააბრალონ, თითქოს თანამედროვე საქართველო რაიმეთი სჯობდეს საბჭოთა კავშირს. არადა, მე ძალიან კარგად ვიცი, რომ საბჭოთა საქართველოს თეატრების სცენებზე დაიდგა "ჰაკი აძბა," "ჯაყოს ხიზნები," საბჭოთა კავშირში, სახელმწიფო გამომცემლობის ხარჯებით გამოიცა და მილიონობით ტირაჟებით გავრცელდა ბუნინის ნაწარმოებები, შოლოხოვის "წყნარი დონი" (თანაც, სტალინის დროს, და ეს ნაწარმოებია ძირითადი ნაწარმოები, რამაც მე საბჭოთა წყობის უზომო ზიზღი და სიძულვილი ჩამინერგა და ანტისაბჭოურად განმაწყო), უამრავი სხვა ნაწარმოები, ხოლო ყოველივე ამის გამო როცა ვამბობ, რომ სააკაშვილი სტალინზე უარესი ტირანია, რადგან ქართული თეატრი "ქეთო და კოტეს" დონემდე დაეცა და გათახსირდა, და არათუ სახელმწიფოს ხარჯებით გავრცელდეს საქართველოში თავისუფალი აზრი, კერძო გამომცემლობებიც კი ვერ ბედავენ დაბეჭდონ წიგნები, სადაც რეჟიმისადმი მაამებლობა და მლიქვნელობა არ არის გამოხატული თითოეულ სტრიქონში, აშკარად თუ ფარულად, ოდნავაც არ ვაჭარბებ. თქვენ ნუ იფიქრებთ, რომ ეს ტექსტი, რომელსაც ახლა კითხულობთ ან ჩემი სხვა რომელიმე ნაწარმოები არის სააკაშვილის დემოკრატიულობის გამოვლინება; თქვენ არ იცით და წარმოდგენაც კი არ გაგაჩნიათ, თუ რა ძვირად დამიჯდა მე ეს ყველაფერი, არც ამაზე ლაპარაკს გააჩნია რაიმე აზრი, რადგან მთელი უზარმაზარი ტომები შეიძლება დაიწეროს იმაზე, თუ რა დამიჯდა მე ჩემი დამოუკიდებლობა და სათქმელს მაინც ვერ ამოვწურავთ! მე გადავიტანე მთელი ომები დამოუკიდებლობისათვის, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, და მე აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, საბჭოთა კავშირში რომ მეცხოვრა, რომელიც მე მძულს მთელი ჩემი არსებით და რომელიც უდავოდ მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე უარესი ტოტალიტარული სახელმწიფო იყო იმ სახელმწიფოებს შორის, რომლებსაც კი ოდესმე უარსებიათ, ამის მეათასედი ძალისხმევაც არ დამჭირდებოდა. აი, ასე ინარჩუნებს ეს უბადრუკი ნაცარქექია თავის ძალაუფლებას: უსასტიკესი ცენზურა თეატრზე, კინოზე, მხატვრობაზე, ლიტერატურაზე, პრესის ჯიხურებისა და წიგნის მაღაზიების დახურვა-მონოპოლიზება, სპეცსამსახურების შუასაუკუნეობრივი, ინკვიზიციური მეთოდებით ბრძოლა ყველა იმ ადამიანის წინააღმდეგ, ვინც ამ რეჟიმს ოდნავ მაინც არ ეთანხმება, იეზუიტური ცენზურა ტელესივრცეში. ამას უწოდებენ ესენი "ძლიერ სახელმწიფოს." თურმე, ნუ იტყვით და, საბჭოთა კავშირი იმიტომ დაინგრა, რომ იქ კორუფცია იყო გამეფებული! მე ვიცი, რომ საქართველოში მართლა არ არის იმ დონის კორუფცია, როგორიც საბჭოთა კავშირში იყო ბოლო ათწლეულების მანძილზე, და რომ არ არის, სწორედ ეს არის მთელი უბედურება. აი, ამაშია საქმე! საზიზღარია კორუმპირებული ტოტალიტარული რეჟიმი, მაგრამ ათასჯერ უფრო საზიზღარია საქართველოს მსგავსი, ნაკლებადკორუმპირებული ხელისუფლების ქვედა რგოლების მქონე ტოტალიტარული რეჟიმი, თორემ თვითონ მიხელ სააკაშვილი რომ ითვისებს მილიარდებს, ეს ყველაზე სულელი ადამიანებისათვისაც კი უტყუარი ფაქტია. ავიღოთ ლიტერატურის მაგალითზე: საბჭოთა კავშირში, განსაკუთრებით ბოლო ათწლეულებში, მწერალს შეეძლო, ლამის ერთი ყუთი სომხური კონიაკის ფასად ნებისმიერი რაღაც დაებეჭდინებინა სახელმწიფო გამომცემლობისათვის. ეს ძალიან მარტივად ხდებოდა: იყიდდი ერთ ყუთ სომხურ კონიაკს ან ქართულ ღვინოს, წაიღებდი მოსკოვში, ცენზორთან და ის თვალს დახუჭავდა შენს ძალიან ბევრ ანტისაბჭოურ აზრზე, ბოდიში და, ცენზორს ფა(ნ)ჩრის ყველაზე დიდ ბეწვზე ეკიდა საბჭოთა იდეოლოგიაც და საბჭოთა კომპარტიული ინტერესებიც, ლიტერატურის სფერო მისთვის იყო ფეოდალური ანკლავი, რომელიც მემკვიდრეობით თუ ჯილდოდ მიიღო და ცენზორის მიზანი იყო ერთადერთი, - რაც შეიძლება მეტი მოგების ამოქაჩვა ლიტერატურიდან, ნუ, რაღაც დოზით თავის მოვალეობასაც ითვალისწინებდა, მთლად კომპარტიის ხელმძღვანელობის დედების გინებას არ დაგიბეჭდავდნენ, მაგრამ რასაც დაგიბეჭდავდნენ, იცოდი, რომ ჯერ ერთი, მილიონობით ტირაჟით გავრცელდებოდა და მეორეც, რასაც "გააპარებდი," უტყუარი იყო და ჭკვიანი ხალხი ყველაფერს ზუსტად ისე გაგიგებდა, როგორც ჩაფიქრებული გქონდა, საქართველოში კი მსგავსი რაღაცის წარმოდგენაც კი შეუძლებელია იმიტომ, რომ საქართველო "ძლიერი სახელმწიფოა," ხოლო რა სახით და როგორ შემორჩება ეს "ძლიერი სახელმწიფო" ისტორიას, ეს უკვე სულ სხვა საკითხია და არავის ადარდებს. მე ერთი წამითაც კი არ მეპარება ეჭვი იმაში, რომ "ვარდების რევოლუციად" წოდებული მოვლენა და ეს რეჟიმი ისტორიას შემორჩება როგორც ყველაზე არაადამიანური მოვლენა და რეჟიმი, რომელთან შედარებითაც ბევრ საკითხში საბჭოთა კავშირიც კი არაფერი იყო. ზუსტად ასე შეაფასებენ მომავალი თაობები ამ ყველაფერს, თუკი სადმე სამართლიანობისა და სინდის-ნამუსის ნატამალი მაინც არსებობს. დღეს უკვე უდავოა, რომ სააკაშვილმა შექმნა ტოტალიტარიზმის სრულიად ორიგინალური და უცხო მოდელი, რასაც ანალოგი არ გააჩნდა დღემდე მთელ მსოფლიოში, სახელმწიფო წყობა, რამაც არათუ უარყო, არამედ გაძძლიერა კიდეც პატრიარქალური ტენდენციები. სწორედ ამიტომ არის დაინტერესებული რუსეთის პრემიერი ვლადიმერ პუტინი ამ მოდელით ასე ძალიან იმიტომ, რომ ფაქტია, სააკაშვილისეული ტოტალიტარიზმი ძალიან ეფექტური და სიცოცხლისუნარიანი გამოდგა თანამედროვე პირობებში, პუტინი ცდილობს, ბოლომე ჩაწვდეს მის არსს და რუსეთში დანერგოს იგივე მოდელი, ხოლო ისეთი ტელეკომპანიები, როგორებიცაა მაგ. "იმედი" და "რუსთავი 2," გიხსნიან თქვენ, რომ "პუტინს ჩუმად ქართული რეფორმების რუსეთში დანერგვა სურს." რასაკვირველია! სურს! ყველანაირი სიბილწე და არაადამიანობა ხომ ქართველმა უნდა მოიფიქროს პირველად! აბა, განა ქართველი ვინმეს დაუთმობს საზიზღრობის მოფიქრებაში პირველობას?! ამას ქართველის მგრძნობიარე სული როგორ შეეგუება, როგორ აიტანს! რუს კაციჭამია პუტინსაც კი არ მოუვიდა თავში აზრად ისეთი საზიზღარი სახელმწიფოს შექმნა, როგორიც დღევანდელი საქართველოა, იმ პუტინს, რომელიც "სუკის" ჯურღმულებში გამოიჩეკა და გამოიზარდა, სხვათა შორის, ისევდაისევ ქართველების - სტალინის, ბერიას, ორჯონიკიძის მიერ დაარსებულ ორგანიზაციაში, და ეს პუტინი, რომლის "სუკიც" ცოცხლად ატყავებდა ხალხს, გაოგნებულია იმით, რაც სააკაშვილმა მოიფიქრა და განახორციელა თანამედროვე საქართველოს სახით და რასაკვირველია, ძალიან აქტიურად სწავლობს ამ მოდელს და ამიტომაა, რომ რუსეთი თანდათან წვეთი წყალივით ემსგავსება საქართველოს. საბრალო, მრავალტანჯული რუსი ხალხი. ჯერ როგორ უჭირდათ ძველი პუტინის მოშორება, ახლა კი, წარმოიდგინეთ, როგორ გაუჭირდებათ ქართველების მიერ დატრეინინგებული პუტინის დამარცხება.

ამიტომ, როცა ვლაპარაკობ, რომ თვითონ ამ ქვეყანას, საქართველოს სჭირს რაღაც, ტყუილად არ ვამბობ ამას. სტალინის, ბერიას, ორჯონიკიძისა თუ მერაბიშვილ-სააკაშვილის მსგავსი არსებები ჰაერში არ იჩეკებიან და დედამიწაზე რომ არასოდეს უარსებია ამაზე უარეს ხალხს, ესეც ხომ უდავო ამბავია. რა ხალხი უნდა იყოს ის ხალხი, რომელიც თუნდაც ხუთ ამნაირს გამოიყვანს მთელ საუკუნეში, და თანაც ერთიმუჭა ხალხი! საქართველომ კი ამნაირები ხუთი კი არ გამოიყვანა, მთელი ეშელონები გამოჩეკა მხოლოდ მეოცე საუკუნეში. ამიტომ როცა ვამბობ, რომ მთელი თქვენი ქართული მენტალიტეტი და ტრადიციები არის ნაგავი, სიბილწე და არამზადობა, ქალის ჩაგვრა და სექსის აკრძალვა მისთვის, თეოარქატი შეჯვარებული ფანატიკურ პატრიარქატთან, რომ ყველაფერი დალპა, რასაც თქვენ აქამდე გასწავლიდნენ და ერთადერთი არჩევანი გაქვთ, ან მე და ჩემნაირებს მოგვისმინოთ ან კლდეში გადაიჩეხოთ, ტყუილად არ ვამბობ ამას. მე ამ ქვეყანაზე შემტკივა გული, ჩემი წინაპრები პირველ ხაზზე იბრძოდნენ თავისუფალ მოლაშქრეებად და იმდენი მენთეშაშვილი დაღუპულა საქართველოს მტერთან ბრძოლაში, სააკაშვილს ამდენი თავზე თმა არ აქვს, მე კი ამ უძველესი გვარის წარმომადგენელი ვარ და სულაც არ მინდა და არც დავუშვებ, რომ ჩვენმა მეგობრებმა და სისხლმა და ხორცმა: გერმანელებმა, რუსებმა, უკრაინელებმა, ფრანგებმა თუ ალბანელებმა სიბილწეები და არაადამიანობები ისწავლონ ჩვენგან და გაოცებულებმა შემოგვხედონ, რომ უკეთურების სათავე ამ ქვეყნიდან მოდის. რა თქმა უნდა, მე მეზიზღება კორუმპირებული მოხელეები, რომლებიც სახელმწიფოს ინტერესებს ერთ ყუთ კონიაკში ცვლიან, მაგრამ სახელმწიფო ინტერესებსაც გააჩნია; ისეთი ინტერესების ქონას, როგორი ინტერესებიც სააკაშვილს აქვს და საბჭოთა კავშირს ჰქონდა, რაც ცენზურასა და თავისუფალი სიტყვისა და აზრის ყოველგვარი გამოვლინების ჩახშობას ისახავდა მიზნად, ინტერესები სულ რომ არ გაგაჩნდეს ის სჯობია და სჯობია, ასეთი ინტერესები ერთ ყუთ კონიაკზე გაცვალოს კაცმა, თუ ვიღაც მეტს არ შესთავაზებს, ხოლო საქართველოს მსგავსი სამშობლოს ქონას, სამშობლო საერთოდ არ გაგაჩნდეს, სჯობია, სჯობია, თანაც უთვალავჯერ.

ამ ფიქრებში ვიყავი გართული, როცა ინგლისურ ბაღში ვიყავი წამოწოლილი და გედებს, ცის ნაჭერსა და ხის ტოტებს გავყურებდი, რომ უცებ თავზე ჩრდილი დამეცა; ავიხედე და ასე თოთხმეტი-თხუთმეტიოდე წლის საკმაოდ მომხიბლავი გოგო დავინახე, რომელიც ისე მათვალიერებდა, როგორც საქართველოში უყურებენ იგივე ასაკის გოგოები მხოლოდ ტორტის ნაჭერს (ქართველ გოგოებს ამ ასაკში სხვა რაღაცეებზე საფიქრალად კულტურა არ ჰყოფნით და იესოზე ფიქრი უშლით ხელს; ამ ასაკში ისინი ჯერ კიდევ თოჯინებით თამაშობენ), რომელიც უნდა შეჭამონ და რომელიც მეტისმეტად ძვირი ღირს, რაც განსაკუთრებით სასიამოვნო იყო. მე გამეცინა და ვთხოვე, ახლოს მოსულიყო ჩემთან. ის მაშინვე მოვიდა და გამეცნო (არ ჰგავდა ქართველ გოგოს, დაფრთხებოდა და გადაიხვეწებოდა უკანმოუხედავად, ჰაჰა). პირველად მაშინ გავიგე, რომ მარა ერქვა. მკერდი თითქმის სულ არ ეტყობოდა, ფრჩხილებზე ალუბლისფერი ლაქი აქერცლილი ჰქონდა ალაგ-ალაგ, მაგრამ საკმაოდ მაღალი იყო და თეძოები, ფეხები და ტრაკიც საკმაოდ მადისაღმძვრელი ჰქონდა. ეტყობოდა, შავთმიანი იყო, ყვითელი საღებავი თმის ძირებში უკვე გასცლოდა. "ნეტავ, ფაჩარსაც თუ იღებავს ან საერთოდ თუ აქვს ფაჩარი?" გავიფიქრე მე. მიყვარს, ქალს როცა დიდი ფაჩარი აქვს.

"მეგობარი ბიჭი გყავს, მარა?" შევეკითხე მე.

"კი, მყავს," თავი დამიქნია მარამ, "ჩემზე 28 წლით არის უფროსი. თავიდან დედაჩემის საყვარელი იყო, მერე მე უფრო მოვეწონე და ჩემს საწოლში გადმოინაცვლა. ახლა დედაჩემი და ის კარგი მეგობრები არიან და როცა ჩემთან მოდის, ის და დედა ხშირად ლაპარაკობენ სხვადასხვა ამბავზე, "გახსოვს, ძვირფასო, რა კარგი იყო მალიორკაზე?" ბევრს ლაპარაკობენ, მანამდე მე ვასწრებ გაკვეთილების მომზადებას და ლაპარაკშიაც ვერთვები ხოლმე ხანდახან. კარგი მამაკაცია, ძალიან გამოცდილი და კარგად იცის, რა სურს ქალს. საერთოდ, ყოველთვის ასაკით გაცილებით უფროს მამაკაცებთან მქონდა სექსი, ჩემი პირველი მამაკაცი 33 წლის იყო, მაშინ მე 11 წლის ვიყავი. 10 წლის ასაკშიაც მქონდა რაღაც გამოცდილება, ჩემ ორ კლასელს გავუკეთე მინეტი, მაგრამ ორალური სექსი ხომ Petting-ია, კანონით აკრძალული არ არის და სექსად არც ითვლება. შენ გყავს მეგობარი გოგო?"

"აბა, რა გითხრა," ჩავფიქრდი მე, გამახსენდა ჯილი, ჩემი ინტერნეტით გაცნობილი მეგობარი გოგოები, მათ შორის, ერთი "მის ავსტრია," კორნელია ჰ., რომელთანაც ერთი თვის წინ ვიწექი პირველად და რომელიც ბერლინში სწავლობს ეკონომიკის ფაკულტეტზე, ჩვენი ბერლინური "სასტავები" და აუტანლად მომინდა ბერლინში ყოფნა, "მეგობარი გოგო კი მყავს, ჩვენ ერთად ვცხოვრობთ, მაგრამ ორივე პოლიამანტები ვართ."

"ეგ რას ნიშნავს?"

მე ავუხსენი, რას ნიშნავდა სიტყვა "პოლიამანტი" და მარამ თქვა:

"მეც პოლიამანტი ვარ. ან ვინღა არ არის პოლიამანტი დღეს?!"

"ჩემთან სექსი გინდა?"

"აბა, რა ვიცი..." მხრები აიჩეჩა მან, "ჯერ გაკვეთილები უნდა მოვამზადო. დედაჩემი და ჩემი საყვარელი ამაღამ სახლში არ იქნებიან, მანქანით მიდიან სასეირნოდ, მოკლედ, პრობლემა არ არის. უბრალოდ, დედას არ უყვარს, როცა ისეთ ვიღაცასთან მაქვს სექსი, ვისაც არ იცნობს. თუ ჩემთან წამოხვალ, გაიცნობ დედას, ჩემ საყვარელს და დარჩები, ეს ღამე ერთად გავატაროთ."

"კარგი, წამოვალ," ვუთხარი და ტუჩებში ვაკოცე, მერე კი ნეთბუქი დავკეცე და ჩანთაში ჩავიდე. მარას ბინამდე ტაქსით მივედით (ტაქსის ფული მე გადავიხადე). სახლში დამხვდა ორი კატა. ერთს ეძინა ხალიჩაზე გაშხლართულს, მეორე კი წინკარში მოკუნტულიყო და მოწყენილი მიყურებდა თავისი ფირუზისფერი თვალებით. ჯილს დავურეკე მობილურზე და ვუთხარი, რომ ღამით მიუნხენელ გოგოსთან მექნებოდა სექსი, რომელიც ინგლისურ ბაღში გავიცანი. ჯილმა მთხოვა, გამეგზავნა MMS-ით მარას სურათი და როცა გავუგზავნე, მომწერა, რომ "cool"-ია. "კარგი იქნება, სექსს ვიდეოთვალით თუ გადაიღებ და ერთად ვუყურებთ, როცა ჩამოხვალ," მომწერა ჯილმა. მე ვკითხე მარას, შეიძლებოდა თუ არა ამის გაკეთება, რაზეც თანხმობა მივიღე, "ოღონდ რომელიმე პორნოსაიტზე არ ატვირთოთ, მარა ხომ არასრულწლოვანია," მითხრა მარას დედამ, რომელიც ჩვენ ლაპარაკს ესწრებოდა. მე ვუთხარი, რომ არ ვიზამდი ამას. გავიცანი მარას ბოიფრენდი, რომელიც საკმაოდ სიმპათიური მამაკაცი გამოდგა. მე მისით მოვიხიბლე. თურმე პროფესიონალი პიანისტი ყოფილა. ჩვენ ვისაუბრეთ მოცარტსა და შუბერტზე (შუბერტი ჩემი საყვარელი კომპოზიტორია, განსაკუთრებით მიყვარს მისი "რევოლუციური მარში..."). მარას ბოიფრენდს კარლი ერქვა და ქერათმიანი და მწვალეთვალება იყო, დაბალი, სასიამოვნო ხმით ლაპარაკობდა. სანამ ჩვენ ვლაპარაკობდით, მარა გაკვეთილების მომზადებას მორჩა, მერე უფროსები წავიდნენ და მე და მარა მარტონი დავრჩით.

"შენი პენისი მაჩვენე," მითხრა მარამ და ისე მოუთმენლად ჩაიდო პირში, თითქოს მინეტი არასოდეს გაეკეთებინოს მამაკაცისათვის. მე სამზარეულოს მაგიდაზე ვიჯექი და დავყურებდი, როგორ ხარბად წოვდა მარა ჩემს პენისს და თანდათან სულ უფრო მიყვარდებოდა ის. მერე მე თვითონაც გავუკეთე მინეტი და მანამდე არ მოვრჩი ამას, სანამ ორგაზმამდე არ მივიყვანე (ქალისათვის მინეტის გაკეთება ძალიან სასიამოვნოა).

ვუკეთებდი მარას მინეტს და ვფიქრობდი ქვეყანაზე, რომელსაც საქართველო ჰქვია და სადაც ქართველებად წოდებული ქსენოფობი ხალხი ცხვრობს.

P. S. არ გეგონოთ, თითქოს უკანასკნელ სიტყვაში "ხ"-სა და "ვ"-ს შორის "ო"-ს ჩასმა დამავიწყდა.



ინგლისური ბაღი. მიუნხენი. ფოტო: Getty Images

09.01.2012

 

 

 

მთავარი

ბიოგრაფია

ნაწარმოებები

დაკავშირება

 

 

შეიძინეთ რომანი "ჭენება" საქართველოს მაღაზიებში

 
 
Copyright © David Chutlashvili. Alle Rechte vorbehalten